Ricky’s wonderbaarlijke genezing in Macedonixeb
Het was 18 april 2006 toen Ricky en Arie vertrokken naar Macedonixeb. Vol spanning, hoop, angst, emotie, vrees voor het onbekende en wat er met Ricky zou gebeuren
Wij vlogen naar Thessaloniki waar we door een man werden afgehaald die onze naam op een stuk karton had geschreven. Hij had ons toch wel herkend aan de man en de blonde vrouw die in een rolstoel zat. Wij hadden een reis geboekt van dinsdag tot dinsdag en daardoor was het mogelijk een 6 daagse behandeling van mevrouw Shinka te krijgen. Op zondag behandelt zij geen patixebnten.

Vanuit Thessaloniki was het nog ongeveer een uur rijden naar Gevgelija in Macedonixeb. Aan de grens werd aan onze afhaler gevraag wat wij kwamen doen in Macedonixeb. De chauffeur zei dat we naar madame Shinka gingen en direct werden onze paspoorten teruggegeven en konden we doorrijden. Dit was onze eerste verrassing.

In het appartement aangekomen stond daar onze tolk al te wachten. Overal was aan gedacht en zelfs de ijskast zat vol eten en drinken. Daarmee hoefden we ook niet direct boodschappen te doen. Dat kon ook niet omdat mevr. Shinka ons direct verwachtte.
We hebben de koffers dus in ons appartement neergezet en de rolstoel moesten we daar ook achterlaten. Die heb je niet meer nodig zei de tolk direct. De familie van de tolk bleek achteraf al generaties lang bevriend te zijn met de familie van mevr. Shinka en zeer deskundig vanwege zijn ervaring met patixebnten die Dystrofie hebben.
De rit ging over de bergen en duurde ongeveer een uur. Wij kwamen door heel armoedige dorpen waar nog met paard en wagen werd gereden.

De 1e dag:
In het kleine dorp van mevr. Shinka aangekomen kwamen we bij een voor die omgeving mooie woning aan en werden direct in de huiskamer toegelaten. En daar kwam mevr. Shinka binnen. Wij kenden haar al van een foto maar we voelden beiden iets door ons heen gaan. Een gevoel alsof we mevr. Shinka al langer kenden, het voelde heel vertrouwd aan.

Ricky moest naast haar op de bank gaan zitten en haar dystrofievoet op haar schoot leggen. Vervolgens legde mevr. Shinka haar hand op de pijnlijke voet wat al vreemd was omdat niemand dit bij Ricky kon of mocht doen. Zei vroeg toen via de tolk wat er gebeurd was en begon toen geleidelijk aan met haar duimen te zoeken door te drukken en de spieren of pezen en botten te volgen. Op sommige momenten werd het Ricky zwart voor de ogen vanwege de hevige pijn die ze voelde. Haar voet werd dan ook sinds 4 jaar helemaal gedraaid naar alle kanten.

Deze behandeling duurde ongeveer 1 uur en tussendoor moest Ricky steeds even lopen en mevr. Shinka bleef maar naar haar voet kijken.
Tijdens de 1e behandeling was er al resultaat en de pijn verminderde sterk. Er was een tinteling van de kleine teen naar haar hiel. De voet was inmiddels zeer gevoelig maar Ricky gaf direct al aan dat het goed aanvoelde. Mevr. Shinka gaf de opdracht om de volgende dag toch veel te bewegen wat mogelijk was en tussen de middag naar het thermaalbad te gaan. Niet meer de rolstoel of stok te gebruiken en ook gaf ze aan: JIJ WORDT BETER, IK KAN JOU HELPEN. Direct is Ricky gestopt met de medicijnen. 2 dagen hevige hoofdpijn en trillen maar het afkicken is gelukt.

De 2e dag:
Overdag naar een Thermaalbad om de blauwe plekken van de voet te laten verminderen. Het water komt uit de grond en is 40 graden en bevat zwavel en diverse mineralen. Daarna wat kleine stukjes gelopen naar de supermarkt
‘s-avonds weer naar mevr. Shinka. Het zelfde als de eerste dag maar iedere keer als ze iets rechtzette keek mevr. Shinka blij op naar Ricky en zei “dobre” wat goed betekent. Je hoorde dan ook echt iedere keer een “knakje” Zie filmpje 1 en 2 bij de Links aan de linkerkant. Ricky moest tussendoor weer lopen met veel minder pijn. Ik heb dit gefilmd en deze filmpjes geven aan hoe mevr. Shinka op de 2e dag bezig is met de voet. Er waren wel 20 kleine knakjes en ieder keer na een knakje of een paar knakjes moest Ricky lopen. Zie filmpje nummer 3. Ricky zei toen dat de pijn veel minder werd en al tevreden zou zijn als dit zo bleef. De tolk gaf aan dat dit nog niet voldoende was en dat ze helemaal beter werd en de dystrofie weg zou gaan. De emoties waren bij ons beiden erg hoog.
Ook deze keer werd het Ricky een paar keer zwart voor de ogen vanwege de hevige pijn maar zoals mevr. Shinka haar voet aan het draaien was leek deze voet wel van elastiek.

De 3e dag:
Tussen de middag weer naar het Thermaalbad en de voet werd behoorlijk dik in het bad. Kort daarna slonk de voet weer. We hebben ons door een Taxi af laten zetten achter de markt en zijn over de markt naar ons huisje terug gelopen. (ongeveer 1,5 kilometer)
De voet van Ricky was inmiddels behoorlijk beurs en blauw geworden.

Bij mevr. Shinka ‘s-avonds werd er weer flink gedraaid en geduwd. Plotseling zei mevr. Shinka: ” Niet bewegen, ik heb de bron van jouw pijn te pakken, hou je even taai”.
Ze duwde en duwde en haar halve duim verdween in Ricky’s voet. In xe9xe9n keer hoorde je knak en Ricky voelde die knak tot in haar achterhoofd. Ook werd ze helemaal zwart voor de ogen. Het leek alsof haar Dystrofie uit haar lichaam vloeide. Daarna direct weer lopen en Ricky voelde ook dat haar tenen begonnen te tintelen.
DE DYSTROFIE PIJN WAS TIJDENS HET LOPEN HELEMAAL WEG. En deze bleef weg. Mevr. Shinka zei en nu lopen en lopen. (natuurlijk vertaalde de tolk dit alles omdat wij er niets van konden verstaan)

De 4e dag:
Tussen de middag weer in het Thermaalbad met de voet, die inmiddels behoorlijk blauw was van het knijpen van mevr. Shinka. Daarna zo’n 5 kilometer gelopen en dat zonder pijn. Zie filmpje Ricky loopt weer.‘s-avonds weer terug bij mevr. Shinka en die controleerde heel even de grote knak van de dag ervoor en het was Dobre (goed) zei ze. Wel nog andere plekken met zo’n 7 knakjes behandeld en zelfs de grote teen die ooit gebroken was geweest ontdekte ze en knakte ze even. Ook daar kwam een tinteling. Daarna weer lopen.

De 5e dag:
Tussen de middag opgehaald door de taxichauffeur(die ons iedere dag naar het Thermaalbad bracht) omdat we uitgenodigd waren door zijn familie. Zijn dochters spraken goed engels en we werden als koningen ontvangen. Daarna weer in het Thermaalbad en daarna en weer zo’n 5 kilometer gelopen. We moesten flink druk opbouwen van mevr. Shinka zolang we nog in Macedonixeb waren. Forceer maar rustig zei ze want de Dystrofie is weg. Wel kreeg Ricky pijn in haar rug van die andere houding en in haar rechtervoet maar dat was allemaal spierpijn.

‘s-avonds weer naar mevr. Shinka en ze glunderde van tevredenheid, kregen koffie en Ricky kreeg een flinke knuffel van haar. Het leken wel 2 goede vriendinnen. Ze was beter zei mevr. Shinka en de emoties waren hoog bij ons. Ook mevr. Shinka was trots op ons vanwege ons doorzettingsvermogen. Nog even een check en loopoefeningen terwijl de rechtervoet ook even werd nagekeken.

De 6e dag:
Het was Pasen (in Macedonixeb een week later) en een rustdag. Wel hebben we weer zo’n 5 kilometer gelopen en zijn op bezoek geweest bij mensen van Macedonixeb ( de taxichauffeur die ons van Thessaloniki had opgehaald en z’n vrouw en dochter)

De 7e dag:
En tevens laatste dag tussen de middag weer naar het Thermaalbad en daarna weer zo’n 5 kilometer gelopen en een half uurtje gefietst. Ging allemaal goed en nog steeds zonder pijn.
‘s-avonds weer naar mevr. Shinka voor een laatste controle. Was inmiddels de 6e behandeling. Het werd gewoon gezellig en we kregen ook een paasei.
Het afscheid was ontroerend zowel voor ons als voor mevr. Shinka en haar schoondochter. Het voelde of we ze al jaren kenden.

De 8e dag:
Dinsdagmorgen om 07.00 uur werden we weer opgehaald en naar Thessaloniki gebracht. De rolstoel opgevouwen en ZONDER PIJN en genezen. Wel overal spierpijn maar na wat rust zal die ook snel weg zijn. Nu komt er een periode van langzaam op eigen tempo alle spieren weer laten functioneren. Dit gaat goed en we gaan iedere avond in onze jacuzzi wat ook goed helpt met een temperatuur van 38,5 graden.

Als ik het zo schrijf komen de emoties weer boven. Het is ongelooflijk maar waar. Het bewijs loopt hier thuis rond. Onbeschrijfelijk wat er gebeurd is. Een maand geleden zeiden ze nog in het Radbout ziekenhuis:”over een half jaar de laatste controle want wij kunnen niets meer voor je doen”. Wel was er een stabiele situatie met de Dystrofie en zelfs een kleine verbetering ten opzichte van het begin. We werden nog doorverwezen naar de fysiotherapeut om de zogenaamde Macedonixeb therapie te doen. Dit leverde iedere keer 2 a 3 dagen koorts op van de pijn. De fysiotherapeut kon daar niets aan doen. Maar het leverde ook geen resultaat op na 3 weken. In tegendeel steeds meer pijn. Via internet zijn we achter de werkelijke Macedonixeb therapie gekomen en kwamen uiteindelijk zeer snel uit bij mevr. Shinka.
Daar waren we eigenlijk al na de 3e dag klaar maar om het volledig af te ronden en druk op te bouwen waren 6 behandelingen nodig.

Wij zijn weer andere mensen geworden. We hebben 4 jaar tegen deze onbekende ziekte en pijn gevochten en elkaar ondersteund. Nu hebben een heel ander gevoel. Willen dit delen met een ieder en bedanken iedereen die ons altijd zo hebben gesteund en rekening hebben gehouden met Ricky en mij.

Is dit een wonder of niet !!!!!!!!!!! Voor ons in ieder geval wel.

Arie en Ricky van der Pijl, email: arie@avdpijl.nl of 0495-854981

wonderbaarlijke gezeing is a post from Posttraumatische Dystrofie.

is a post from Posttraumatische Dystrofie.

is a post from Posttraumatische Dystrofie.

Ik ben Rie Handjes en ben 76 jaar oud. 3 jaar geleden heb ik een rug-operatie gehad. Na 2 eerdere succesvolle ingrepen aan mijn nek en rug, ging het deze keer minder goed. Van alles geprobeerd: een tweede mening, revalidatie en pijnbestrijding. Niets heeft geholpen !!!
Toen kwam ik op Landgoed De Scheleberg in Lunteren, Ricky van der Pijl tegen in haar scootmobiel met haar hond Charly. Altijd een gesprekje en dat gebeurde meerdere malen. Tot op een dag in mei 2006 !!!!!. We hadden visite en daar ging Ricky op haar fiets. Wij stonden stokstijf, lieten onze visite staan en gingen naar haar toe. Wat is met jou gebeurd?.
Ik ben in Macedonixeb geweest zei ze heel nuchter. Ik ben weer beter. Na dit gesprek volgden nog meerdere gesprekken en het gevolg was dat mijn man en ik ook gingen.
Op ons verzoek is Ricky ook met ons meegegaan.
Deze fantastische mensen hebben ons zo geholpen. Voor we wisten dat Ricky meeging had haar man al beloofd ons naar Dusseldorf te brengen en weer op te halen. Ook heeft hij de tickets voor ons verzorgd. Daarna de reis naar mevrouw Shinka. Wat een fantastische vrouw. Zij weet precies wat zij moet doen. Ze gaat door alle grenzen van de pijn heen. Maar wat was ze blij als ze weer een knelpunt vond. Dan lachte zij en zei: "dobre" (goed)
Een keer zelfs : Hoppa ! En dan al de fijne mensen om haar heen. Penchi, de chauffeur die ons haalde van het vliegveld en weer terugbracht. Stoijce, de tolk, een schat van een man. Nicola, die ons iedere avond naar mevrouw Shinka bracht. Een zeer betrouwbare man, die ons feilloos door de haarspeldbochten bracht. En dan al die vrienden van Ricky, die ook de onze werden. Al die lieve mensen zullen wij nooit vergeten. Ik voelde mij daar heel goed!!!!!!. Zo fit als een jonge meid. Maar ik moet nu rustig aan doen, niet tillen en langzaam aan weer op de home-trainer.
Het heeft tijd nodig maar ik heb het volste vertrouwen in de toekomst. Dit hebben wij te danken aan twee hele lieve mensen en dan zeker aan Ricky, onze lieve en vrolijke begeleidster. Zonder haar was het een stukje moeilijker geweest.
Rie en Ap Handjes

Rie Handjes en Ap is a post from Posttraumatische Dystrofie.

Zondag komt Ricky weer thuis via www.LTU.de in Dusseldorf. LTU is xe9xe9n van de goedkoopste vliegmaatschappijen die je online kan boeken. Hoe eerder je boekt des te goedkoper is het. Kijk er eens op.

Weer succes in Macedonixeb is a post from Posttraumatische Dystrofie.

Vanuit Thessaloniki was het nog ongeveer een uur rijden naar Gevgelija in Macedonixeb. Aan de grens werd aan onze afhaler gevraag wat wij kwamen doen in Macedonixeb. De chauffeur zei dat we naar madame Shinka gingen en direct werden onze paspoorten teruggegeven en konden we doorrijden. Dit was onze eerste verrassing.

In het appartement aangekomen stond daar onze tolk al te wachten. Overal was aan gedacht en zelfs de ijskast zat vol eten en drinken. Daarmee hoefden we ook niet direct boodschappen te doen. Dat kon ook niet omdat mevr. Shinka ons direct verwachtte.
We hebben de koffers dus in ons appartement neergezet en de rolstoel moesten we daar ook achterlaten. Die heb je niet meer nodig zei de tolk direct. De familie van de tolk bleek achteraf al generaties lang bevriend te zijn met de familie van mevr. Shinka en zeer deskundig vanwege zijn ervaring met patixebnten die Dystrofie hebben.
De rit ging over de bergen en duurde ongeveer een uur. Wij kwamen door heel armoedige dorpen waar nog met paard en wagen werd gereden.

De 1e dag:
In het kleine dorp van mevr. Shinka aangekomen kwamen we bij een voor die omgeving mooie woning aan en werden direct in de huiskamer toegelaten. En daar kwam mevr. Shinka binnen. Wij kenden haar al van een foto maar we voelden beiden iets door ons heen gaan. Een gevoel alsof we mevr. Shinka al langer kenden, het voelde heel vertrouwd aan.

Ricky moest naast haar op de bank gaan zitten en haar dystrofievoet op haar schoot leggen. Vervolgens legde mevr. Shinka haar hand op de pijnlijke voet wat al vreemd was omdat niemand dit bij Ricky kon of mocht doen. Zei vroeg toen via de tolk wat er gebeurd was en begon toen geleidelijk aan met haar duimen te zoeken door te drukken en de spieren of pezen en botten te volgen. Op sommige momenten werd het Ricky zwart voor de ogen vanwege de hevige pijn die ze voelde. Haar voet werd dan ook sinds 4 jaar helemaal gedraaid naar alle kanten.

Deze behandeling duurde ongeveer 1 uur en tussendoor moest Ricky steeds even lopen en mevr. Shinka bleef maar naar haar voet kijken.
Tijdens de 1e behandeling was er al resultaat en de pijn verminderde sterk. Er was een tinteling van de kleine teen naar haar hiel. De voet was inmiddels zeer gevoelig maar Ricky gaf direct al aan dat het goed aanvoelde. Mevr. Shinka gaf de opdracht om de volgende dag toch veel te bewegen wat mogelijk was en tussen de middag naar het thermaalbad te gaan. Niet meer de rolstoel of stok te gebruiken en ook gaf ze aan: JIJ WORDT BETER, IK KAN JOU HELPEN. Direct is Ricky gestopt met de medicijnen. 2 dagen hevige hoofdpijn en trillen maar het afkicken is gelukt.

De 2e dag:
Overdag naar een Thermaalbad om de blauwe plekken van de voet te laten verminderen. Het water komt uit de grond en is 40 graden en bevat zwavel en diverse mineralen. Daarna wat kleine stukjes gelopen naar de supermarkt
‘s-avonds weer naar mevr. Shinka. Het zelfde als de eerste dag maar iedere keer als ze iets rechtzette keek mevr. Shinka blij op naar Ricky en zei "dobre" wat goed betekent. Je hoorde dan ook echt iedere keer een "knakje" Zie filmpje 1 en 2 bij de Links aan de linkerkant. Ricky moest tussendoor weer lopen met veel minder pijn. Ik heb dit gefilmd en deze filmpjes geven aan hoe mevr. Shinka op de 2e dag bezig is met de voet. Er waren wel 20 kleine knakjes en ieder keer na een knakje of een paar knakjes moest Ricky lopen. Zie filmpje nummer 3. Ricky zei toen dat de pijn veel minder werd en al tevreden zou zijn als dit zo bleef. De tolk gaf aan dat dit nog niet voldoende was en dat ze helemaal beter werd en de dystrofie weg zou gaan. De emoties waren bij ons beiden erg hoog.
Ook deze keer werd het Ricky een paar keer zwart voor de ogen vanwege de hevige pijn maar zoals mevr. Shinka haar voet aan het draaien was leek deze voet wel van elastiek.

De 3e dag:
Tussen de middag weer naar het Thermaalbad en de voet werd behoorlijk dik in het bad. Kort daarna slonk de voet weer. We hebben ons door een Taxi af laten zetten achter de markt en zijn over de markt naar ons huisje terug gelopen. (ongeveer 1,5 kilometer)
De voet van Ricky was inmiddels behoorlijk beurs en blauw geworden.

Bij mevr. Shinka ‘s-avonds werd er weer flink gedraaid en geduwd. Plotseling zei mevr. Shinka: " Niet bewegen, ik heb de bron van jouw pijn te pakken, hou je even taai".
Ze duwde en duwde en haar halve duim verdween in Ricky’s voet. In xe9xe9n keer hoorde je knak en Ricky voelde die knak tot in haar achterhoofd. Ook werd ze helemaal zwart voor de ogen. Het leek alsof haar Dystrofie uit haar lichaam vloeide. Daarna direct weer lopen en Ricky voelde ook dat haar tenen begonnen te tintelen.
DE DYSTROFIE PIJN WAS TIJDENS HET LOPEN HELEMAAL WEG. En deze bleef weg. Mevr. Shinka zei en nu lopen en lopen. (natuurlijk vertaalde de tolk dit alles omdat wij er niets van konden verstaan)

De 4e dag:
Tussen de middag weer in het Thermaalbad met de voet, die inmiddels behoorlijk blauw was van het knijpen van mevr. Shinka. Daarna zo’n 5 kilometer gelopen en dat zonder pijn. Zie filmpje Ricky loopt weer.‘s-avonds weer terug bij mevr. Shinka en die controleerde heel even de grote knak van de dag ervoor en het was Dobre (goed) zei ze. Wel nog andere plekken met zo’n 7 knakjes behandeld en zelfs de grote teen die ooit gebroken was geweest ontdekte ze en knakte ze even. Ook daar kwam een tinteling. Daarna weer lopen.

De 5e dag:
Tussen de middag opgehaald door de taxichauffeur(die ons iedere dag naar het Thermaalbad bracht) omdat we uitgenodigd waren door zijn familie. Zijn dochters spraken goed engels en we werden als koningen ontvangen. Daarna weer in het Thermaalbad en daarna en weer zo’n 5 kilometer gelopen. We moesten flink druk opbouwen van mevr. Shinka zolang we nog in Macedonixeb waren. Forceer maar rustig zei ze want de Dystrofie is weg. Wel kreeg Ricky pijn in haar rug van die andere houding en in haar rechtervoet maar dat was allemaal spierpijn.

‘s-avonds weer naar mevr. Shinka en ze glunderde van tevredenheid, kregen koffie en Ricky kreeg een flinke knuffel van haar. Het leken wel 2 goede vriendinnen. Ze was beter zei mevr. Shinka en de emoties waren hoog bij ons. Ook mevr. Shinka was trots op ons vanwege ons doorzettingsvermogen. Nog even een check en loopoefeningen terwijl de rechtervoet ook even werd nagekeken.

De 6e dag:
Het was Pasen (in Macedonixeb een week later) en een rustdag. Wel hebben we weer zo’n 5 kilometer gelopen en zijn op bezoek geweest bij mensen van Macedonixeb ( de taxichauffeur die ons van Thessaloniki had opgehaald en z’n vrouw en dochter)

De 7e dag:
En tevens laatste dag tussen de middag weer naar het Thermaalbad en daarna weer zo’n 5 kilometer gelopen en een half uurtje gefietst. Ging allemaal goed en nog steeds zonder pijn.
‘s-avonds weer naar mevr. Shinka voor een laatste controle. Was inmiddels de 6e behandeling. Het werd gewoon gezellig en we kregen ook een paasei.
Het afscheid was ontroerend zowel voor ons als voor mevr. Shinka en haar schoondochter. Het voelde of we ze al jaren kenden.

De 8e dag:
Dinsdagmorgen om 07.00 uur werden we weer opgehaald en naar Thessaloniki gebracht. De rolstoel opgevouwen en ZONDER PIJN en genezen. Wel overal spierpijn maar na wat rust zal die ook snel weg zijn. Nu komt er een periode van langzaam op eigen tempo alle spieren weer laten functioneren. Dit gaat goed en we gaan iedere avond in onze jacuzzi wat ook goed helpt met een temperatuur van 38,5 graden.

Als ik het zo schrijf komen de emoties weer boven. Het is ongelooflijk maar waar. Het bewijs loopt hier thuis rond. Onbeschrijfelijk wat er gebeurd is. Een maand geleden zeiden ze nog in het Radbout ziekenhuis:"over een half jaar de laatste controle want wij kunnen niets meer voor je doen". Wel was er een stabiele situatie met de Dystrofie en zelfs een kleine verbetering ten opzichte van het begin. We werden nog doorverwezen naar de fysiotherapeut om de zogenaamde Macedonixeb therapie te doen. Dit leverde iedere keer 2 a 3 dagen koorts op van de pijn. De fysiotherapeut kon daar niets aan doen. Maar het leverde ook geen resultaat op na 3 weken. In tegendeel steeds meer pijn. Via internet zijn we achter de werkelijke Macedonixeb therapie gekomen en kwamen uiteindelijk zeer snel uit bij mevr. Shinka.
Daar waren we eigenlijk al na de 3e dag klaar maar om het volledig af te ronden en druk op te bouwen waren 6 behandelingen nodig.

Wij zijn weer andere mensen geworden. We hebben 4 jaar tegen deze onbekende ziekte en pijn gevochten en elkaar ondersteund. Nu hebben een heel ander gevoel. Willen dit delen met een ieder en bedanken iedereen die ons altijd zo hebben gesteund en rekening hebben gehouden met Ricky en mij.

Is dit een wonder of niet !!!!!!!!!!! Voor ons in ieder geval wel.

Arie en Ricky van der Pijl, email: arie@avdpijl.nl of 0495-586441

Wonderbaarlijke genezing is a post from Posttraumatische Dystrofie.

Ricky gaat naar Macedonixeb is a post from Posttraumatische Dystrofie.

Tijdens onze zomervakantie de Smolare waterval in Novo Selo (Macedonixeb) bezocht. (2 dagen extra spierpijn)

5 maanden verder is a post from Posttraumatische Dystrofie.

Je mening over Macedonixeb is a post from Posttraumatische Dystrofie.